บทที่ 8 พอใจ

ร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีขาวแซมฟ้าพริ้วไสวปลิวไปตามลม ผมที่ทำลอนคลาย ๆ แว่นตาที่ถูกถอดออกแทนที่ด้วยคอนแทคเลนส์สีน้ำตาล ยิ่งชวนให้ดวงตาของเธอหวานฉ่ำจนน่ามอง ไม่เพียงแค่ทีมงานที่เผลอมองความงามนั้น ประธานบริษัทหนุ่มเองก็ตกอยู่ในภวังค์ไม่ต่างกัน รอยยิ้มภูผาผุดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากแซวเพื่อนรักของตน 

“สวยใช่ไหมล่ะ สายตาของฉันเฉียบคมใช้ได้ใช่ไหม” ได้ทีก็ชมตัวเองเสียหน่อย อคินภัทรกลับไม่ตอบโต้อะไร 

“ไม่คิดเลยนะคะว่าพอแต่งตัวเสร็จแล้ว คุณลลิตาจะมีเสน่ห์ได้ขนาดนี้ ไม่ได้สวยสะดุดตา เหมือนนางแบบดัง แต่กลับยิ่งมองนาน ๆ ก็ยิ่งเพลิน ละสายตาไม่ได้ ตรงตามแบบที่คุณภูผาต้องการเลยจริง ๆ ” ทีมงานเอ่ยปากชมนางแบบจำเป็นที่กำลังโพสต์ท่าตามที่ช่างกล้องจัด แม้ว่าจะเคอะเขินอยู่บ้าง แต่เพราะทีมงานเป็นมืออาชีพเลยถ่ายภาพออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ 

ชุดที่ต้องถ่ายต่อไปกลับทำให้หญิงสาวมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย เพราะมันเป็นชุดว่ายน้ำ ชุดบิกินี เธอเขินอายเกินกว่าที่จะใส่ เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเธอก็นั่งอยู่ริมสระน้ำ ในขณะที่ทีมงานกำลังจัดเตรียมพื้นที่อยู่ เห็นจะมีก็แต่ร่างสูงโปร่งของอคินภัทร ที่กลับไม่อาจจะอยู่เฉยได้อีกต่อไป 

“เป็นอะไรไป ชุดไม่โอเครึเปล่า ? ” คำถามของคนตัวโตทำให้เธอแหงนหน้าขึ้นมามอง 

“คือว่า….”

“ถ้าเธอไม่โอเค เปลี่ยนชุดก็ได้นะ เดี๋ยวฉันให้ทีมงานหาให้” ร่างสูงโปร่งกวาดสายตาอย่างร้อนรนมองหาทีมงาน แต่มือบางดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน 

“ขอบคุณนะคะ ท่านประธาน แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันก็แค่ยังไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไหร่ ? ”

“อะไรกัน จบจากเมืองนอกมาแท้ ๆ ”

“ก็ไม่เหมือนกันนี่คะ เคยใส่แค่ว่ายน้ำกับเพื่อน แต่ไม่เคยใส่เพื่อให้ใครมาถ่ายรูปตัวเองนี่นา” เธอบ่นมุบมิบก้มหน้าหลบสายตาเรียวคมของเขา 

“คุณลิตาครับ ฉากพร้อมแล้วนะครับ” เสียงทีมงานตะโกนเรียก ใจบางเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก

“ค่ะ เดี๋ยวลิตาไป” เธอตอบกลับเสียงใส ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นเต็มความสูง เสื้อคลุมค่อย ๆ ถูกถอดออกอย่างรู้สึกประหม่า หน้ามนค่อย ๆ แดงระเรื่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงดวงตาคมที่กำลังสำรวจเธอ เธอไม่อยากเข้าข้างตัวเองนะว่า ดวงตาของเขาฉายแววพึงใจในสรีระของเธอเช่นกัน 

“ท่านประธานคะ” เธอเรียกเบา ๆ จนเขาต้องเรียกสติกลับมา เมื่อเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนองหญิงสาวเขาจึงรู้ว่าตัวเองเสียมารยาทเพียงใด

“เอ่อ ผมขอโทษ” เขาพูดพร้อมกับเบี่ยงหน้าไปทางอื่น หญิงสาวกำลังจะก้าวเดินผ่านเขาไปแต่ชายหนุ่มรั้งแขนหญิงสาวเอาไว้เสียก่อน เขายืนซ้อนท้ายหลังของหญิงสาวกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของเธอ

“ลิตา มั่นใจหน่อย” เขาเว้นวรรคไว้เล็กน้อยก่อนจะพูดประโยคถัดไป

“คุณสวยมาก” เสียงลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่กระซิบด้านหลังเธอนั้นสร้างความร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้าจนแดงระเรื่อ ใจบางเต้นรัวราวกับกลองชุด ขาเรียวก้าวเดินตรงไปยังที่ที่ถูกจัดเตรียม แต่สติและใจของเธอนั้นกลับล่องลอยไปกับคำพูดของเขา ตลอดการถ่ายภาพ เธอรู้สึกประหม่าเมื่อทุกครั้งที่เธอเผลอมักจะพบเจอกับสายตาเรียวคมของเขาที่จ้องมองมาทางเธออย่างไม่วางตา เมื่อต้องขึ้นจากสระว่ายน้ำ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดก็รีบจัดแจงหมายจะเอาผ้าคลุมไปคลุมให้หญิงสาว แต่อนิจจา มือเรียวแกร่งของประธานบริษัทกลับคว้าหมับดึงเสื้อคลุมเอาไปไว้ในวงแขนของเขาแทน ทิ้งให้เขาได้แต่ยืนมองตามหลังอย่างสงสัย และดูเหมือนว่าการกระทำของชายหนุ่มกลับอยู่ในสายตาของใครบางคน รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหญิงวัยกลางคนตอนปลาย ฉายชัดว่าหล่อนพอใจเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าเลขาสาวคนใหม่ของลูกชาย จะยังไม่ตอบรับข้อเสนอของเธอ แต่การกระทำในตอนนี้ก็เป็นไปในทิศทางที่เธอต้องการ เธอแอบเข้ามาบริษัทอย่างเงียบ ๆ เพื่อจะมาดูการทำงานแต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพที่ทำให้เธอพึงใจ 

“ฟึ่บ !” เสื้อคลุมถูกคลุมบนไหล่มนอย่างเบามือ ร่างบางเอียงใบหน้าเพื่อจะมองคนที่นำเสื้อมาคลุมให้กับตน เธอก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อใบหน้าอันหล่อเหลาของอคินภัทรอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ แสงไฟยามเย็นเปิดสว่างขึ้นท่ามกลางพระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้า แสงที่กระทบลงกับสระน้ำสว่างเลื่อมสะท้อนใบหน้าของหนุ่มสาวที่สบตามองกันราวกับทั้งคู่ตกอยู่ในภวังค์อย่างไรอย่างนั้น ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจของชายหนุ่ม ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานมากแล้ว เสียงกระแอมของภูผาทำให้อคินภัทรค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นตามเดิม 

“คุณลิตาเก่งมากเลยนะครับเนี่ย จริงไหมครับท่านประธาน” เขาเอ่ยชมยิ้มฟันขาวประโยคสุดท้ายอดไม่ได้ที่จะแซวเพื่อนรักของตน 

“ทีมงานเก่งต่างหากค่ะ ลิตาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย”

“แล้วนี่อีกนานกว่ารูปและวิดีโอโปรโมทจะทำเสร็จ”

“เร็วสุดก็น่าจะสัปดาห์หน้า”

“แล้ววันนี้ต้องทำอะไรอีกหรือเปล่า” เขาถามผู้จัดการฝ่ายการตลาด เพราะห่วงคนตัวเล็กที่ลงน้ำถ่ายภาพนาน

“ไม่แล้ว คุณลิตาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ราวกับภูผาจะอ่านใจประธานหนุ่มได้ถูกต้อง เมื่อร่างบางกล่าวขอตัวเดินละจากไป สายตาของภูผาก็หันมามองเพื่อนรักอย่างจ้องจับผิด

“ยังไงวะ ยังไง”

“พูดบ้าอะไรของแก”

“แกจะโกหกใครก็ได้นะเว้ย แต่แกโกหกคนอย่างฉันไม่ได้” เมื่อเจอเพื่อนรักจ้องจับผิด ร่างสูงโปร่งก็ต้องส่ายศีรษะไปมาเลี่ยงเดินหนีเสีย

หรือว่าใจเขาตอนนี้กำลังเกิดความรู้สึกบางอย่างกับเลขาสาวของเขาจริง ๆ